مديريت هم زمان مدارج تمركززدايي در نظام برنامه ريزي درسي

نگاه «دواليستي» يا صفر و يك به موضوعات و مسايل حوزه تعليم و تربيت، كه پيچيدگي هاي خاصي دارد، وافي به مقصود نيست. تاريخ انديشه هاي تربيتي نيز از حقانيت اين گزاره حكايت مي كند.
يكي از بحث هاي جدي در اكثر نظام هاي تعليم و تربيت دنيا، مساله تمركزگرايي يا تمركز زدايي در نظام هاي برنامه ريزي درسي است كه پيچيدگي مورد اشاره شامل حال اين موضوع نيز مي شود. متاسفانه اكثر پردازش هاي انجام گرفته يا راه حل هاي ارايه شده در اين زمينه، بر انگاره هاي دواليستي متكي است و شايد به همين دليل، در عمل راه گشاي نظام هاي تعليم و تربيت نبوده است.
در اين مقاله، با الهام از اين كاستي مزمن، تلاش شده است ابتدا سطوح گوناگون آزادسازي تصميم گيري درباره برنامه هاي درسي شناسايي و سپس مديريت هم زمان مدارج يا سطوح تمركززدايي، در حمك راه حل جايگزين، تبيين و تشريح شود. حاصل بحث، مدلي براي مديريت نظام برنامه ريزي درسي است كه با عنوان «مدل هسته اي» يا «مدل آشوبناك» از آن نام برده شده است. در پايان، مجموعه اي از بايدها و نبايدهاي اجرايي ارايه شده كه زمينه ساز تحقق اين مدل است.

: الگوي برنامه درسي مذاكره اي، ره يافتي نو براي تمركززدايي از آموزش متوسطه

مقالات علمی وپژوهشی درباره تمرکز و عدم تمرکز دربرنامه درسی

۱- تاملي بر تمرکزگرايي، تمرکز زدايي و بازگشت مجدد به تمرکزگرايي و بررسي دلالت هاي آنها براي نظام برنامه درسي ايران: منظري جديد

۲- تحليلي بر سياست تمرکززدايي در دو وزارتخانه "علوم، تحقيقات و فناوري" و "بهداشت، درمان و آموزش پزشکي" با تاکيد بر آيين نامه تفويض اختيار برنامه هاي درسي به دانشگاه ها

۳- تحليلي بر سياست کاهش تمرکز از برنامه ريزي درسي در آموزش عالي ايران: ضرورت ها و فرصت ها

۴- اثربخشي گروه درماني متمرکز بر ابراز وجود در کاهش پرخاشگري و بهبود پيشرفت تحصيلي دانش آموزان دبيرستاني

۵-اندازه گيري تمرکز موضوعي و پژوهشگران متمرکز بر آن

۶-بررسي اختلال بيش فعالي، کمبود توجه و تمرکز در کودکان 6 ساله شهر يزد

۷-تاملي بر تمرکزگرايي، تمرکز زدايي و بازگشت مجدد به تمرکزگرايي و بررسي دلالت هاي آنها براي نظام برنامه درسي ايران: منظري جديد

اثربخشي گروه درماني متمرکز بر ابراز وجود در کاهش پرخاشگري و بهبود پيشرفت تحصيلي دانش آموزان دبيرستان

عنوان مقالات درباره تمرکز وعدم تمرکزدربرنامه درسی

اثربخشي گروه درماني متمرکز بر ابراز وجود در کاهش پرخاشگري و بهبود پيشرفت تحصيلي دانش آموزان دبيرستاني

 4 : مجله روانپزشكي و روانشناسي باليني ايران (انديشه و رفتار) زمستان 1387; 14(4 (پياپي 55)):389-393.

اثربخشي گروه درماني متمرکز بر ابراز وجود در کاهش پرخاشگري و بهبود پيشرفت تحصيلي دانش آموزان دبيرستاني

عاشوري احمد*,تركمن ملايري مهدي,فدايي زهرا

* تهران، خيابان ستارخان، خيابان نيايش، كوچه شهيد منصوري، انستيتو روانپزشكي تهران و مركز تحقيقات بهداشت روان

 

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي گروه درماني متمرکز بر ابراز وجود در کاهش پرخاشگري و بهبود پيشرفت تحصيلي دانش آموزان مقطع متوسطه شهر شيراز انجام شده است.
روش: در يک بررسي آزمايشي، از ميان 125 نفر به کمک پرسش نامه پرخاشگري (AGQ) و مصاحبه تشخيصي، 32 نفر گزينش شده و به تصادف در دو گروه آزمايش و گواه جاي داده شدند. هم چنين از ميان دانش آموزان عادي همان دبيرستان ها و کلاس ها به تصادف 32 نفر به عنوان گروه مقايسه انتخاب شدند. سپس روش مداخله گروهي ابراز وجود در 12 جلسه 90 دقيقه اي در مورد گروه آزمايش انجام شد و دو گروه عادي و پرخاشگر، درماني دريافت نکردند. هر سه گروه پس از پايان دوره مداخله به پرسش نامه هاي پژوهش پاسخ دادند. داده هاي به دست آمده به کمک آزمون هاي آماري t، تحليل واريانس يک راهه و آزمون تعقيبي شفه تحليل شدند.
يافته ها: تحليل واريانس در مرحله پس آزمون در سه گروه از نظر متغيرهاي پرخاشگري و پيشرفت تحصيلي (P<0.01) تفاوت معني دار نشان داد. به بيان ديگر پرخاشگري در گروه آزمايش کاهش يافت و در پيشرفت تحصيلي آنها بهبود معني دار پديد آمد.
نتيجه گيري: درمان گروهي ابراز وجود در کاهش پرخاشگري و پيشرفت تحصيلي موثر است.

كليد واژه: پرخاشگري، درمان گروهي، ابراز وجود، پيشرفت تحصيلي

اثربخشي گروه درماني متمرکز بر ابراز وجود در کاهش پرخاشگري و بهبود پيشرفت تحصيلي دانش آموزان دبيرست

 4 : مجله روانپزشكي و روانشناسي باليني ايران (انديشه و رفتار) زمستان 1387; 14(4 (پياپي 55)):389-393.

اثربخشي گروه درماني متمرکز بر ابراز وجود در کاهش پرخاشگري و بهبود پيشرفت تحصيلي دانش آموزان دبيرستاني

عاشوري احمد*,تركمن ملايري مهدي,فدايي زهرا

* تهران، خيابان ستارخان، خيابان نيايش، كوچه شهيد منصوري، انستيتو روانپزشكي تهران و مركز تحقيقات بهداشت روان

 

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي گروه درماني متمرکز بر ابراز وجود در کاهش پرخاشگري و بهبود پيشرفت تحصيلي دانش آموزان مقطع متوسطه شهر شيراز انجام شده است.
روش: در يک بررسي آزمايشي، از ميان 125 نفر به کمک پرسش نامه پرخاشگري (AGQ) و مصاحبه تشخيصي، 32 نفر گزينش شده و به تصادف در دو گروه آزمايش و گواه جاي داده شدند. هم چنين از ميان دانش آموزان عادي همان دبيرستان ها و کلاس ها به تصادف 32 نفر به عنوان گروه مقايسه انتخاب شدند. سپس روش مداخله گروهي ابراز وجود در 12 جلسه 90 دقيقه اي در مورد گروه آزمايش انجام شد و دو گروه عادي و پرخاشگر، درماني دريافت نکردند. هر سه گروه پس از پايان دوره مداخله به پرسش نامه هاي پژوهش پاسخ دادند. داده هاي به دست آمده به کمک آزمون هاي آماري t، تحليل واريانس يک راهه و آزمون تعقيبي شفه تحليل شدند.
يافته ها: تحليل واريانس در مرحله پس آزمون در سه گروه از نظر متغيرهاي پرخاشگري و پيشرفت تحصيلي (P<0.01) تفاوت معني دار نشان داد. به بيان ديگر پرخاشگري در گروه آزمايش کاهش يافت و در پيشرفت تحصيلي آنها بهبود معني دار پديد آمد.
نتيجه گيري: درمان گروهي ابراز وجود در کاهش پرخاشگري و پيشرفت تحصيلي موثر است.

كليد واژه: پرخاشگري، درمان گروهي، ابراز وجود، پيشرفت تحصيلي

اثربخشي گروه درماني متمرکز بر ابراز وجود در کاهش پرخاشگري و بهبود پيشرفت تحصيلي دانش آموزان دبيرستان

 4 : مجله روانپزشكي و روانشناسي باليني ايران (انديشه و رفتار) زمستان 1387; 14(4 (پياپي 55)):389-393.

اثربخشي گروه درماني متمرکز بر ابراز وجود در کاهش پرخاشگري و بهبود پيشرفت تحصيلي دانش آموزان دبيرستاني

عاشوري احمد*,تركمن ملايري مهدي,فدايي زهرا

* تهران، خيابان ستارخان، خيابان نيايش، كوچه شهيد منصوري، انستيتو روانپزشكي تهران و مركز تحقيقات بهداشت روان

 

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي گروه درماني متمرکز بر ابراز وجود در کاهش پرخاشگري و بهبود پيشرفت تحصيلي دانش آموزان مقطع متوسطه شهر شيراز انجام شده است.
روش: در يک بررسي آزمايشي، از ميان 125 نفر به کمک پرسش نامه پرخاشگري (AGQ) و مصاحبه تشخيصي، 32 نفر گزينش شده و به تصادف در دو گروه آزمايش و گواه جاي داده شدند. هم چنين از ميان دانش آموزان عادي همان دبيرستان ها و کلاس ها به تصادف 32 نفر به عنوان گروه مقايسه انتخاب شدند. سپس روش مداخله گروهي ابراز وجود در 12 جلسه 90 دقيقه اي در مورد گروه آزمايش انجام شد و دو گروه عادي و پرخاشگر، درماني دريافت نکردند. هر سه گروه پس از پايان دوره مداخله به پرسش نامه هاي پژوهش پاسخ دادند. داده هاي به دست آمده به کمک آزمون هاي آماري t، تحليل واريانس يک راهه و آزمون تعقيبي شفه تحليل شدند.
يافته ها: تحليل واريانس در مرحله پس آزمون در سه گروه از نظر متغيرهاي پرخاشگري و پيشرفت تحصيلي (P<0.01) تفاوت معني دار نشان داد. به بيان ديگر پرخاشگري در گروه آزمايش کاهش يافت و در پيشرفت تحصيلي آنها بهبود معني دار پديد آمد.
نتيجه گيري: درمان گروهي ابراز وجود در کاهش پرخاشگري و پيشرفت تحصيلي موثر است.

كليد واژه: پرخاشگري، درمان گروهي، ابراز وجود، پيشرفت تحصيلي

برنامه درسی متمرکز

 به نظر مي رسد كه تمركز زدايي در آموزش و پرورش به طور اعم و برنامه درسي به طور اخص در دهه هاي گذشته به شكل برجسته اي مدّ نظر قرارگرفته است و در مباحث آموزشي و سياسي يك اشتغال ذهني نسبت به تمركز زدايي آموزشي در ميان كشورهاي جهان وجود داشته است. اما اين سؤال مطرح است كه آيا تمركز زدايي در آموزش و پرورش،بالأخص در برنامه درسي يك ضرورت براي هر جامعه و نظام آموزشي است؟ تمركز و عدم تمركزپديده اي كاملاً واقعي است كه درتمام نظام ها به صورت آشكار وپنهان خودنمايي و تأثيرگذاري دارد .

ادامه نوشته